PİYUS IX.
Pius IX (Giovanni Maria Mastai‑Ferretti), 16 Haziran 1846 – 7 Şubat 1878 tarihleri arasında papalık yaptı. 13 Mayıs 1892’de Sinigaglia’da doğdu, 1819’da rahip, 1823–25 yıllarında Güney Amerika’da görev yaptı, 1827’de Spoleto, 1832’de Imola başpiskoposluklarına atandı ve 1840’ta kardinal oldu. Papalığa seçildiğinde popülerdi; ancak Avusturya’ya karşı İtalya’nın savaşı konusunda katılmayı reddedince halkın tavrı değişti. 24 Kasım 1848’de devrimcilerden kaçmak zorunda kaldı. Sadece 12 Nisan 1850’de—Fransız koruması altında—Roma’ya döndü; fakat Papalık Devleti’nin sonu artık yaklaşmıştı.
Onun papalığının en önemli olayları, Meryem’in Günahsız Anlaşılması’nın tanınması (1854) ve Papa’nın üstünlüğü ve yanılmazlığının tanımlandığı Birinci Vatikan Konsili’ydi. Pius IX, Meryem’e büyük saygı duyar ve Günahsız Anlaşılması’nın dogmatik olarak ilan edilmesini desteklerdi. 1849’da yayımladığı Ubi primum adlı enciklikle cemaatlerden görüşlerini sormuş; bu soruya bakanların dokuzda biri tanımı desteklemişti. 8 Aralık 1854’te Ineffabilis Deus bullasıyla dogma ilan edildi. 17. yüzyıl Sloven Mariologu Janez Ludvik Schöneben, bu gerçeği savunan eserler yazmıştı (bkz. A. Strle, The Immaculate Conception of the Virgin Mary, Mohorjeva, 2000).
Bir kısmı Vatikan I. Konsili’nde Meryem’in Göğe Alınması’nın da tanımlanmasını istese de Pius çekingen davrandı; dogmaya inanmasına rağmen bunu ilan etmekten kaçındı. Bunun yerine “Marian Yüzyılı”nı başlatıp Mabed Mariolojisi’ne büyük katkı yaptı. 1870’te Aziz Yusuf’u “Evrensel Kilise’nin koruyucusu” olarak ilan etti.
LEO XIII.
Leo XIII (Vincenzo Gioacchino Pecci), 20 Şubat 1878 – 20 Temmuz 1903 arasında papalık yaptı. Tokazi Anagni yakınında 2 Mart 1810 doğumluydu. 1837’de rahip, 1834’te Belçika elçisi, 1846’da Perugia piskoposu, 1853’te kardinal oldu. Pius IX’un politikalarını sürdürdü. Papalığının ilk encikliğinde kültür ve Kilise’nin uzlaşmasını amaçladı. 1879’da Aeterni Patris encikliğiyle Tomist yenilenmeyi teşvik etti, 1891’de sosyal öğretiyi Rerum Novarum’da açıkladı.
Derin maneviyatıyla dikkat çeken Leo XIII, Kutsal Kalp’a olan adanışmayı yaydı ve 1900’de insanlığı Kutsal Kalp’e adadı. Mariolojide Meryem’in Tanrı’nın kurtarıcı planındaki rolünü vurguladı: Müjde’de yardım eden, İsa ile birlikte kurtaranları ruhen kucağında taşıyan ve bütün kurtulanların çocuğu olan Meryem’den bahsetti. “Octobris mense” (1891) ve “Fidentem de Rosario” (1896) gülbezi daireleriyle Meryem’in lütfun tüm aracıları olduğunu savundu.
Meryem, Kilise’nin ve insanlığın Annesi, cennet ve yerin hakimi, havarilerin öğreticisi, şehitlerin kraliçesi, en kudretli aziz, Tanrı ile insanlar arasında arabulucu ve tüm erdemlerin örneği olarak tanımlandı. Marian kongrelerini destekledi, Gülbezi duasını ailede ve kilisede övdü, 1883’te “En Kutsal Gülbezi Kraliçesi” çağrısını ekledi, Ay duasını (Mayıs adanışı) getirdi. 1879’da La Salette’ten gelen Meryem heykelini taçlandırdı. 1901’de Lourdes bazilikasının açılışı sırasında “Parte humanae generis” adlı tebliği sundu. 1894’te Mucizevi Madalyon bayramını onayladı. 1889’da Aziz Yusuf’un tanınması için Quamquam pluries adlı enciklik yayımladı.
PİYUS X.
Pius X (Giuseppe Sarto), 4 Ağustos 1903 – 20 Ağustos 1914 tarihleri arasında papalık yaptı. 2 Haziran 1835’te Treviso yakınlarında doğdu. 1858’de rahip, 1884’te Mantua piskoposu, 1893’te Venedik patriği ve kardinal oldu. Papalığının ilk yıllarında politika yerine Kilise iç yapısına odaklandı. Günlük Kutsal Ayini teşvik edip ilk ayin yaşını düşürdü. “Her şeyi Mesih’te yenilemek” sloganıyla ruhsal hayat ve idari reformlara yöneldi.
2 Şubat 1904’te Ad diem illum encikliğiyle Meryem’in Tanrı Annesi, insanlığın Annesi, kurtaranın arabulucusu ve tüm lütufların vereni olduğunu vurguladı. “Mary through Mary to Christ” misyonunu öne çıkardı. 1907’de Lourdes’un Görünümü bayramını, ayrıca Meryem Ana’nın Kutsal Yüreği’ne adanışı yasalaştırdı. 1907’de Pascendi enciklikte Lourdes ve La Salette görünümlerini insan imanıyla kabul edilebilir olarak değerlendirdi. 15 Eylül 1913’te Meryem’in Feryadlı Annesi anmasına başladı. Devrimci reformist papalardan biri olarak 1951’de muttetil, 1954’te aziz ilan edildi.
PİYUS XI.
Pius XI (Achille Ratti), 6 Şubat 1922 – 10 Şubat 1939 arasında papalık yaptı. 31 Mayıs 1857’de Desio’da doğdu. 1922’de Ubi arcano encikliğiyle “Mesih’in Krallığında Mesih’in Barışı” programını ilan etti. Papalık Devleti meselesini Lateran Antlaşması’yla çözdü. Katolik Eylem’e destek oldu ve birçok enciklik yayımladı.
1922’de Fransa’nın Meryem’i koruyucu ilanına öncülük etti. 1931’de Efes Konsili’nin 1500. yıldönümünde Lux veritatis encikliğini yayımlayıp Ortodoksları birlikte Meryem’e saygı göstermeye çağırdı. 1931’de “Meryem Ana” bayramını getirdi. 1930’larda Beauraing ve Banneux görünümlerini onayladı. 1937’de Ingravescentibus malis encikliğinde Gülbezini dünyadaki tehditlere karşı sığınak ve barış aracı olarak görüldüğünü vurguladı. Fatima olaylarını da destekledi. 1938’de Fatima tacını kutsadı. II. Dünya Savaşı’na kısa süre kala hayatını yitirdi.
PİYUS XII.
Pius XII (Eugenio Pacelli), 2 Mart 1939 – 9 Ekim 1958 arasında papalık yaptı. 2 Mart 1876’da Roma’da doğdu. 1904-14 arasında ilgili görevlerde bulundu, 1929’da kardinal, 1930’da devlet sekreteri oldu. II. Dünya Savaşı’nda barışı korumaya çalıştı.
Mariolojide derin bir piety’e sahipti. 1942’de insanlığı Meryem’in Mahsus Yürek’ine adadı. 1 Mayıs 1946’da Marian assumptions
doğrulaması için piskoposlara anket gönderdi; 1169’u evet dedi. 1 Kasım 1950’de Munificentissimus Deus bulla ile Meryem’in beden ve ruhuyla göğe alınmış olduğunu dogma olarak ilan etti. 1952’de Rusya’yı Meryem’in Mahsus Yürek’ine adadı. 1954’te “Meryem Kraliçe” bayramını başlattı. “Fulgens corona” encikliğiyle Marian Yılı’nı ilan etti ve Meryem ikonlarını onurlandırdı. Papalık tarihinde “Marian Papa” olarak anıldı.
II. YENİ PAPALAR…
Yuhanna XXIII, VI. Paulus, Yuhanna Paul I, Yuhanna Paul II, Benedikt XVI, Francesco, Leo XIV… Mariolojide her biri kendi dönemlerinde Meryem Annelik, Kilise Annesi, merhamet Annesi gibi temaları öne çıkardı. Yuhanna Paul II özellikle Gülbez yeniliğini (ışık gizemleri) ekledi, Francescoda “merhamet Annesi” unvanını kullandı, II. Vatikan sonrası Papalar Meryem’in Kilise ile ilişkisini güçlendirdiler ve onu düşünsel, litürjik ve pastoral üretimlerinde sürekli önemli kıldılar.
